Όταν ο προ προπαππούς Θοδωρής (5 γενιές πίσω) κατέβηκε με την οικογένειά του από το χωριό Αλωνίσταινα Αρκαδίας προς τις πιο πεδινές περιοχές της Μεσσηνίας. Πριν ξεκινήσουν να ασχολούνται με την ελιά, για βιοποριστικούς λόγους ασχολούνταν με τα ζώα παράγοντας γάλα και τυρί, καθώς και με τη σταφίδα, ένα πολύ διαδεδομένο προιόν της ελληνικής γης.
Όταν εγκαταστάθηκαν στο Μυστράκι Μεσσηνίας, ξεκίνησαν να ασχολούνται με την καλλιέργεια της από τότε εδραιωμένης κορωνέικης ποικιλίας ελιάς τουλάχιστον 150 ετών, μπολιάζοντας με αυτήν και τις αγριελιές που φύονταν στους γύρω βράχους. Μέσα σε τρία με τέσσερα χρόνια είχαν την πρώτη τους σοδειά και κάπως έτσι εκτιλύσσεται η ιστορία της οικογένειάς μας.
Oι γυναίκες έφτιαχναν τα ελαιόπανα από ένα υλικό, το λινάρι, πολύ δροσερό και κατάλληλο να μην κρατάει την υγρασία.
‘Eπαιρναν αγιασμό και ράντιζαν με αυτόν τα χωράφια.
Χρησιμοποιούνταν μαζί με κάποιες προσμίξεις ως τροφή για τα ζωντανά. Έτσι, δεν πήγαινε τίποτα χαμένο.
Οι ελιές είναι ξερικές και όχι ποτιστικές, το ελαιόλαδο από τη συγκεκριμένη ποικιλία έχει ισορροπημένη γεύση με ελαφρώς πιπεράτη και λεμονένια επίγευση.